Donderdag 13 januari –
de vertrektijd is 12.00 maar we zijn pas om 13.00 echt op weg en een uurtje later al in Sharm. Ons appartement ligt in het Gardenia resort, beetje vergane glorie. We lunchen laat in Shark Bay en gaan dan op zoek naar de plaats waar we een PCR test kunnen laten uitvoeren. Dat willen we morgenvroeg doen en kan in het Sharm International Hospital. Sharm is lang gerekt, we lopen een stuk en pakken voor het tweede stuk een taxi. Voorlopig is Sharm niet ons ding met zijn pseudo Vegas strip. We doen nu als eerste een zelftest, die is negatief.
______________________________________________________________________
Klik hier of op de foto voor onze Polarsteps om alle reisverslagen van Egypte te lezen
______________________________________________________________________
Dan boeken we een ticket voor zondag naar Nederland om onze boosterprikken te halen. We blijven een weekje en gaan dan door naar Colombia. We hebben een flexibel ticket van Turkish Airlines dat elk moment kan worden gewijzigd. Wie weet gooit de PCR test roet in het eten.
Vrijdag 14 januari
met de taxi naar het Sharm Hospital voor een slecht uitgevoerde PCR test. Die gaat op basis van die uitvoering negatief worden. We nemen een blue bus terug naar Shark Bay en liggen de middag in het zonnetje aan de Rode Zee. Shark Bay is wél een mooi plekje. Daarna lopen we naar Soho Plaza, een kitserige shopping mall en daarna terug naar ons appartement.
Zaterdag 15 januari en zondag 16 januari
voor de derde achtereenvolgende dag naar het Sharm Hospital. We weten inmiddels hoe het werkt met de lokale minibussen zodat we geen duurdere taxi hoeven te nemen. Met een beetje lood in de schoenen ontvangen we onze uitslagen; allebei negatief pfffff. Geen idee wat ze hadden gedaan als het positief was, waarschijnlijk gewoon naar het ziekenhuis laten komen denk ik. We mogen onze rugzakken in het appartement laten staan. Das fijn want we vliegen pas om 03.55. Het wordt een lange hangdag die we beginnen in het bedoeïnen restaurant in Shark Bay. Dat hangt lekker in het zonnetje. Als die zon is verdwenen lopen we naar Soho Square om de tijd op te vullen en mondkapjes te kopen. Daarna lopen we ook maar de 3,5 kilometer naar ons appartement. Daar eten we gratis aan het buffet omdat ze zowel in het restaurant als aan de receptie onze laatste Egyptische ponden niet willen aannemen. Ze zijn gewend aan all inclusive gasten. Wat een drama als je hier een weekje all inclusive hebt geboekt zoals veel Russen en Oekraïners hebben gedaan. Die komen hier trouwens in grote getalen want veel winkeliers spreken goed Russisich. We hangen nog een paar uur in de sofa’s en gaan om 23.00 met de taxi naar het vliegveld. Ook daar weer wachten in de kleine hal zonder horeca. Als we dan om 01.00 eindelijk mogen inchecken begint de route langs de vele controles: eerst rugzakken door de scan gevolgd door een uitgebreide fouillering, meteen daarna alle spullen uit de rugzakken en controle op electronica en vloeistoffen. Dan bagage inchecken en naar de douane. Daar blijkt dat de stempel in ons paspoort van de verlenging van ons visum gepaard moet gaan met de kwitantie. Toeristen naaien noemen wij dat. Judith heeft haar kwitantie toevallig in haar dagrugzak, ikke de mijne niet. Die heb ik wel bewaard denk ik maar zit in mijn bagage en die is al ingecheckt en op weg naar het vliegtuig. Of ik nog even ongever € 100,00 wil afrekenen. Nou echt niet. Ik tel tot 20 en loop een klein rondje om niet te ontploffen, Judith is van knalbruin in lichtrood verkleurd van woede. We krijgen hulp van een andere douanier die me meeneemt naar de incheckbalie. Daar spreekt het opperhoofd Engels en hij zal proberen mijn bagage terug te halen. Kansloos denk ik, maar 20 minuten later komen twee mannen met onze twee rugzakken aanlopen en een minuut later heb ik ook mijn kwitantie gevonden. Van ontploffing tot een hartelijke dank in korte tijd. We krijgen onze exit stempel die 10 meter verder wordt gecontroleerd waarna de handbagage alweer door een scan moet en wij weer worden gefouilleerd. Als dat klaar is hebben we nog 50 minuten voordat we gaan boarden. We hadden vijf uur de tijd en gehoopt op een lekkere snack en koffie, het wordt een muffin in de hand. De vlucht naar Istanboel en daarna naar Amsterdam gaat prima. Wel een nacht overgeslagen. Hilke haalt ons om 14.00 op en een uurtje later zijn we thuis. Wiebe, zijn vriendin Fianne en Jurre zijn er ook. Het voelt alsof we een weekje zijn weggeweest. Best vreemd.
Maandag 17 januari
de boosterprik zit er in, dankzij de vrije inloop was het zo gepiept. Daar kwamen we voor. We zijn weer goed beschermd voor het vervolg. Ticket naar Colombia is geboekt, we vliegen dinsdag 25 januari de zomer daar tegemoet. Kunnen we nog even vrienden en familie zien en komend weekend met de kinderen doorbrengen.